استعمال مصدر در اسم فاعل مشهور باشد و به هرتقدير اين استعمال از مجازيّت خارج نيست و در مثل طلاق و ايقاعات و عقود ديگر جايز نيست كه در مقام اجراء صيغه از لفظ مجازى استفاده كنند . قوله : فى اركانه : يعنى اركان طلاق . قوله : و هى اربعة : ضمير [ هى ] به اركان راجع است . قوله : انت : به صيغه مؤنث و اين لفظ را در وقتى مىگويند كه زن در مجلس طلاق حضور داشته و مطلّق او را مورد خطاب قرار دهد . قوله : هذه : اين لفظ را زمانى در مقام صيغه طلاق به كار مىبرند كه زن در مجلس طلاق حضور داشته ولى مطلّق او را مورد خطاب قرار نداده بلكه به وى اشاره كند . قوله : فلانة : اين لفظ را در وقتى به كار مىبرند كه زن از مجلس طلاق غايب باشد . قوله : زوجتى : اين لفظ را در اعم از اينكه زن در مجلس بوده يا از آن غائب باشد استعمال مىنمايند . قوله : و ينحصر عندنا فى هذه اللفظة : ضمير فاعلى در [ ينحصر ] به لفظ صريح راجع بوده و مقصود از [ هذه اللفظة ] لفظ [ طالق ] است . قوله : و قصده : يعنى و قصد اسم فاعل از مصدر . قوله : فصار بمعنى طالق : ضمير در [ صار ] به طلاق راجع است . قوله : و ان كان فى اسم الفاعل شهيرا : ضمير در [ كان ] به استعمال مصدر راجع است و كلمه [ شهير ] به معناى [ مشهور ] مىباشد . قوله : و هو غير كاف : ضمير [ هو ] به مجاز و ان كان مشهورا راجع است . قوله : فى استعمالها : ضمير در [ استعمالها ] به مصادر عود مىكند .